Op verkenning
19 september 2026
Het landschap dat ik zag veranderde. Niet door de seizoenen of door het weer. Maar door hoe ik ernaar keek.
(English version below)
Zo af en toe komt het weer op. “Zullen we gaan wandelen?” En ja, dat is een goed idee. Dus wandelen. Heerlijk buiten, door een bos bij ons om de hoek. Prachtige plek met prachtige plekjes. Stukje moeras, heide, beekjes en een oude watermolen. “Dit ga ik vaker doen!”.
De verwondering ging er na een tijdje wel een beetje van af. Maar het bleef lekker. Hoofdje nog steeds lekker leeg. En ondertussen bleef ik maar nieuwe kleine dingen ontdekken. En na enige tijd van regelmatig wandelen vielen mij steeds beter de kleine veranderingen op. Ik zag het lente worden, ik zag de zomer komen, de herfst en de winter. Niet van de ene op de andere dag maar zichtbaar in de kleine details. En toch was er 1 moment dat ik zei: Nu is het echt lente. Rokjesdag maar dan voor de natuur.
Wandelen werd langzaam vanzelfsprekend, het leek ook geen tijd te kosten in mijn drukke leventje, het was er gewoon. En toch kwamen ook af en toe de ‘Ik heb geen zin’-momenten. Vermoeid, regen, andere drukte en niet aan gedacht.
Als er vrienden langs kwamen dan nam ik ze graag mee. En vertelde van alles over het bos. Ik gunde de ander ook mijn verwondering. “kijk, hier verstopte in de oorlog de verzetsmensen zich” - had ik gehoord van een lokale bewoner. Ik had honderden details te delen. En toch zagen mijn vrienden ook nog dingen die ik nog niet gezien had. Net als de boswachter met zijn kennis, en een kenner van de lokale geschiedenis, een natuurgids, de beheerder van de de watermolen. Er was steeds meer bos.
Vanuit mijn passie en missie op het gebied van persoonlijke- en teamontwikkeling keek ik ook met een andere bril. En ik zag een grote leerschool. Dit herkende ik van andere gepassioneerde natuur- en menskenners zoals Erik de Blok en Alan McSmith. En om het aangename met het nuttige te verenigen organiseerden Jan Willem Leidekker en ik tot tweemaal toe een wandeling met Alan McSmith (Safari-gids en hij voelt ook aan als een natuur- en cultuurfilosoof). Met een mens of 20 op pad en leren kijken, luisteren en voelen door zijn bril. In 2027 gaan we weer op pad alleen nemen we dan nog meer de tijd.
En die deelde over dat je aan de sporen kunt zien welk dier daar liep, in welke richting, hoe lang geleden, rustig of snel en zelfs of het dier zwanger was. Hij liet zien hoe het blad van de bomen de zon opzoeken. Hoe bomen in verbinding staan. Dat het meeste van de biomassa onder de grond zit en hoe gezonder de bodem, hoe gezonder het leven daarboven. Vanuit zijn culturele ervaringen verbond hij zijn manier van observeren aan hoe wij als mens in verbinding staan met de natuur en met elkaar.
En het landschap dat ik zag veranderde. Niet door de seizoenen of door het weer. Maar door hoe ik ernaar keek. En ik kreeg steeds meer bewondering, respect en dankbaarheid voor dit landschap en haar geschiedenis. Haar oorverdovende stilte die nooit helemaal stil is maar anders stil. En ik ging steeds rustiger lopen.
Nu ik steeds beter heb leren kijken naar het landschap ben ik er ook steeds meer aanwezig in. Niet met haast, of een doelstelling van 10000 stappen. Nee, aanwezig, observeren, voelen, verwonderen. Helderheid ervaren. En juist in dit landschap overzie ik mijn richting, is mijn kompas duidelijker. Het was ook in dit bos dat 'uit het niets' een kwartje op de juiste plek viel, een idee in 1 keer heel helder was. Wellicht herkenbaar. Mede hierdoor ben ik in staat om ook in andere landschappen aanwezig te zijn.
Dit is op een natuurlijke wijze steeds verder verbonden met mijn werk als coach, trainer, spreker op het gebied van persoonlijke- en teamontwikkeling. Steeds meer aandacht voor het verkennen van je huidige persoonlijke landschap. Helderheid om je kompas goed te kunnen zetten.
Naarmate je van daaruit meer leert over het landschap, ontstaat er meer helderheid. Je ziet meer, begrijpt meer, voelt meer. En daarmee wordt het makkelijker om je verlangen te verwoorden, je kompas te zetten en je eigen safari te beginnen. Misschien begint die safari wel gewoon met een wandeling
Exploring
The landscape I saw was changing. Not because of the seasons, or the weather. But because of how I looked at it.
Every now and then it comes up again. "Shall we go for a walk?" And yes, that's a good idea. So off we go, out into the open, through a forest just around the corner from us. A beautiful spot with beautiful little corners, a patch of marsh, heathland, small streams, and an old watermill. "I should do this more often!"
The sense of wonder wore off a little after a while. But it still felt good. My head still nicely empty. And along the way I kept discovering new little things. And after a while of walking regularly, I started noticing the small changes more and more. I saw spring arrive, I saw summer come, then autumn and winter. Not from one day to the next, but visible in the small details. And yet there was one moment when I said: now it's really spring. Nature's version of the first day people put on skirts.
Walking slowly became second nature , it didn't even seem to cost time in my busy little life, it was just there. And yet the "I don't feel like it" moments crept in too, now and then. Tired, rain, other things going on, or simply forgetting.
When friends came to visit, I loved taking them along, telling them all sorts of things about the forest. I wanted to share my sense of wonder with them too. "Look, this is where the resistance fighters hid during the war" — something I'd heard from a local resident. I had hundreds of details to share. And yet my friends still noticed things I hadn't seen yet. Just like the forest ranger with his knowledge, a local history expert, a nature guide, the keeper of the watermill. There was always more forest to discover.
Coming from my passion and mission around personal and team development, I also looked at it through a different lens. And I saw a great school of learning. I recognized this from other passionate nature and people experts, like Erik de Blok and Alan McSmith. To combine the pleasant with the useful, Jan Willem Leidekker and I organized a walk with Alan McSmith (a safari guide who also feels like a nature and culture philosopher), twice now. About 20 of us set out, learning to look, listen, and feel through his lens. In 2027 we're heading out again, but this time we'll take even more time.
He shared how you can tell from tracks which animal passed by, in which direction, how long ago, whether it was moving calmly or quickly, and even whether it was pregnant. He showed how leaves on trees seek out the sun. How trees are connected to one another. That most of the biomass is underground, and how the healthier the soil, the healthier the life above it. Drawing on his cultural experiences, he linked his way of observing to how we, as humans, connect with nature and with each other.
And the landscape I saw was changing. Not because of the seasons, or the weather. But because of how I looked at it. And I felt growing admiration, respect, and gratitude for this landscape and its history. Its deafening silence, which is never entirely silent, just silent in a different way. And I started walking more slowly.
Now that I've learned to look at the landscape better, I've also become more present within it. Not rushing, not chasing a goal of 10,000 steps. No, present, observing, feeling, wondering. Experiencing clarity. And it's precisely in this landscape that I get an overview of my direction, that my compass becomes clearer. It was also in this forest that, "out of nowhere," a penny dropped in the right place, an idea suddenly became completely clear. Perhaps that sounds familiar. Partly because of this, I'm now able to be present in other landscapes too.
This has, in a very natural way, become increasingly connected to my work as a coach, trainer, and speaker in the field of personal and team development. More and more focus on exploring your current personal landscape. Clarity to properly set your compass.
The more you learn about the landscape from there, the more clarity emerges. You see more, understand more, feel more. And that makes it easier to put your desire into words, to set your compass, and to begin your own safari. Maybe that safari simply starts with a walk.